“Er is een tsunami geweest en nu vraagt iedereen zich af waar God is.” Dat is de eerste zin van de reactie van ons pseudoniem op de belgische website familyland, nadat hier specifiek om gevraagd was. Soms is er namelijk geen voorspellende (dat is wat anders dan profetische) gave nodig om te weten wat gaat komen. En wij hadden al voorspeld dat deze vragen zouden komen:
Vragen waarom #God tsunami Japan zou toestaan is echt studeerkamerfilosofie. Wie die vraag wil stellen: recht hebben alleen slachtoffers—
Marcus (@ve_gemeente) March 14, 2011
Zodra er een ramp gebeurt hebben we God nodig om daar onze geschoktheid op te projecteren. Was God eerst kwijt? Dacht God: “Er is nu zo iets verschrikkelijks gebeurd, nu ga ik maar even weg?” Zit God misschien op het toilet? De vraag waar God is in dit lijden is een onzinnige vraag en ieder antwoord erop is even onzinnig. Voor ons, want wie het ondergaat mag zijn geboortedag vervloeken, weten we inmiddels uit het boek Job. Mensen die de ramp niet ondergaan kunnen beter zwijgen. Zeven dagen zwegen de vrienden van Job, toen zij hun mond opentrokken kwamen de problemen. Nu is het niets anders, denk aan de heftige reacties die kwamen toen die Amerikaanse meid zei dat God haar gebed verhoort had. Gelukkig bleek dat later een hoax te zijn, maar wat dat betreft is er gewoon niets nieuws onder de zon. Het gaat altijd mis wanneer mensen die niet betrokken zijn dit soort zaken met God proberen te duiden.
Er is een ramp over deze mensen gekomen en God staat dit toe zoals hij ook miskramen, griepvirussen, MKZ, abortus provocatus, moord, diefstal, het overlijden van opa, oma of huisdier, watervervuiling, uitbarstingen van vulkanen, godslasteringen en wat nog meer toelaat. Maar in al die andere gevallen hoor je nooit iemand. Hoe kan God het toelaten dat opa overleden is? Nou, God bleef gewoon in zijn leunstoel zitten. Hoe kunnen wij toelaten dat er in Japan een drievoudige ramp plaatsvind? Heel simpel, door in onze leunstoel te blijven zitten en een beetje te (pseudo-)filosoferen over waarom God dit toelaat. Beter zwijgen, en anders helpen.
Vanuit onze luie stoel, zonder natte voeten, trillende benen, sneeuw en straling is het 
makkelijk om over rampen na te denken en onze opinie hierover op het internet te gooien. Dat is ook wat de vrienden van Job deden. Ze kwamen naar Job, over wie net onnoemelijk veel rampspoed was uitgestort, een soort driedubbele ramp, vergelijkbaar met die nu in Japan, en ze zwegen. Zeven dagen lang zwegen ze. Toen trokken ze hun mond open en Job zegt in reactie daarop: “Wie zich bekommert om een vriend in nood toont zijn eerbied voor de Ontzagwekkende. Maar mijn vrienden zijn onbetrouwbaar, als beken die oorbijstromen.” Hij gaat zelfs nog verder. Verschillende auteurs heeft dit er echter niet van weerhouden om toch de rampspoed die Japan getroffen heeft te willen verklaren. Zelfs het Katholiek Nieuwsblad doet er aan mee: ‘De ramp weegt niet op de tegen de heerlijkheid.’
De reactie van Jan Pool begint sterk: “In de bijbel wordt er voor dergelijke natuurrampen geen goede verklaring gegeven. Wel klinken er protesten tegen zulke rampen. Protesten van hen die God kennen en die worstelen met vragen die om een antwoord schreeuwen.” Daarna moet helaas ook hij een verklaring zoeken.
De bijbel noemt deze tijd ‘het begin der weeën’ en het ‘zuchten in barensnood’, wijzend op een nieuwe hemel en een nieuwe aarde die nog komen gaan. [...] Wij ‘smaken’ de krachten van de toekomende eeuw, zoals dat in Hebreeën 6:5 staat, dat wel. Maar Satan gaat nog altijd rond als een briesende leeuw. Eens komt de tijd dat er geen lijden meer zal zijn, geen ziekte, geen rampen, geen verdriet en geen dood. Maar de realiteit leert ons dat we voorlopig nog altijd geconfronteerd zullen worden met rampen, verdriet en lijden. Dat feit zullen we moeten accepteren.
Niet dat Jan Pool hiermee perse ongelijk heeft. Maar hij kan het makkelijk zeggen, hier, vanuit Nederland. Job vervloekte zijn geboortedag. Als de Japanners hetzelfde doen, wie zal hen daarom veroordelen? God toch zeker niet?
De discussie wordt blijkbaar voortgezet op “de belgische website familyland”. En dat is maar goed ook. Want wie wil nou praten met iemand die eigenlijk niks wil zeggen? Het gesprek is altijd nuttig natuurijk. Een oefening voor als wij straks aan de beurt zijn. Ik hou niet zo van die vrome taboes. Iedereen heeft vragen. Lass uns reden mit einander.
@John Miller
Er werd specifiek gevraagd om mijn reactie. Dan geeft ik een reactie, en zoals je ziet heb ik daarin niemand naar de mond gepraat. Waarom moeten we erover praten? Omdat het hier ook kan gebeuren? Laten we dan in ieder geval God erbuiten houden, want als het Gods wil is dat het gebeurt, dan gebeurt het. Laten we het dan over dijken hebben, over het bouwen aan de kust en dergelijke. God erbij halen of met de vinger wijzen is volstrekt zinloos.
Sorry, moest Paul Miller zijn. Er zijn natuurlijk meerdere redenen om erover te willen praten. Maar mag het ook? Kijk, het is ook een generatiebehoefte. D.V. word ik dit jaar 50. Op m’n 25 was ik weliswaar veel slimmer en gretiger dan dat ik nu ben, maar neemt niet weg dat ik er toch best moeite mee heb om zo’n ramp aan mij voorbij te laten gaan, zonder God erbij te betrekken. Zwijgen is goud, heb het al eerder gezien en laten we vooral niemand kwetsen of domme dingen zeggen. Piece of cake; of juist niet?
Maar jong gelovigen en zoekers en ook ik nadat ik ontwaak uit mijn comfort sluimertoestand… Ach het zijn maar gedachten. Jou werd iets gevraagd en je reageert. Dat is op z’n minst sportief.
Met de vinger wijzen gaat straks toch echt wel gebeuren hoor, namelijk door het Internationaal Atoomagentschap. Japan heeft op bijna misdadige wijze jarenlang tal van adviezen in de wind geslagen.
En God er niet bij willen betrekken, mag niet tot verlamde spraakspieren leiden. Jonggelovigen en zoekers en normale gelovigen zoals ik, zitten op de een of andere manier toch met de Waaromvraag. Ik vind het eerder gruwelijk elitair en niet-bijbels om God er niet bij te willen betrekken. Los van wat je visie is. Of denk jij in kaders die al ingevuld zijn door je achtergrond en/of geestelijk referentiekader? Welke zijn dat dan? Voor mij liggen veel zaken nog ‘open’ op tafel. Laat maar horen, zou ik zeggen.
Update:
John Piper vindt het ook tijd om de tsunami te verklaren met vijf mogelijkheden:
1. Het is een oproep tot bekering
2. Het is onderdeel van de eindtijd
3. God geeft en God neemt
4. Het is om Gods heerlijkheid te openbaren
5. Het is om ons bewust te maken dat alleen bij God de aarde niet schud
Er is natuurlijk geen mens die zich niet afvraagt hoe dit verenigbaar is met een God die in wezen liefde is.
Hoe kan God dit toelaten of actief aansturen. Een almachtig Vader die van zijn kinderen houdt zal hen toch beschermen, etc etc. Vragen, vragen en nog eens vragen.
Natuurlijk kan je enthausiast beginnen deze vragen zo goed en zo kwaad als het gaat te beantwoorden. Mijns inziens is het wijzer eerst naar de motieven van de vraagsteller te zoeken. Wil de vraagsteller wel een antwoord of gebruikt hij de vraag als een soort bezwaar, een impliciet argument tegen het bestaan van God? Als hiervan namelijk sprake is zal geen enkel antwoord vraagsteller bevredigen. Mensen die echt oprecht op zoek zijn naar ‘het wezen van God’ kan je door verwijzen naar de plek waar echte antwoorden staan. De Bijbel.
En dan heb je natuurlijk – last but not least – mensen die al een levende relatie hebben met Jezus Christus. Ook uit hun mond kan de vraag ‘waar was God’ klinken. Dit terwijl elke christen weet dat God er is, er was en er zal zijn. Hij – Jezus Christus – kwam zelfs naar deze aarde (hoezo waar was God!?!?) om persoonlijk in te grijpen. Toen Hij terug ging naar de hemel zond Hij zijn Geest om in ons (God in ons!) te zijn. Ons te helpen.
Waar was God? Hier! Nu! Actief aanwezig!
Waar was jij toen Hij jou riep?
Hoe vaak heb je Zijn stem al genegeerd?
Geef nou eens antwoord. Laat Hem binnen in je leven, dan hoef je nooit meer te vragen ‘God waar bent U?’
Aardbeving, Tsunami, kernramp. Vreselijke dingen.
Maar als ik de beelden op tv zie hoor ik de mensen niet vragen waar God was. Veel eerder zie je ze hun hoop op God uitspreken en zie je ze getuigen van de Kracht die hij in hun leven IS.
Mensen in nood roepen God aan.
Toeschouwers roepen God ter verantwoording.
Moet er hier eerst een ramp plaatsvinden voor wij een mindshift maken?
CV Nieuws is zo aardig geweest verschillende reacties op de ramp in Japan op een rijtje te zetten. De reactie van Kim ter Berghe is erg sterk, alleen geeft CV Nieuws hier de verkeerde link. Hier de goede.